دير گاهيست كه تنها شده ام..

باز هم قسمت غم ها شده ام..

دگر ايينه ز من بي خبر است كه اسير شب يلدا شده ام....

من كه بي تاب شقايق بودم

كاش چشمان مرا خاك كنيد تا نبينم كه چه تنها شده ام.........

****........****........****........****........****........****

امشب هم از ان شبهای تنهایی است و آسمان دلم را ابر های سیاه و درهمی فرا گرفته
شاید رعدی باشد تا باران از تنها گوشه ی چشمم سرازیر شود تا بادی سهمگین کوه غم هایم را از صحنه ی گیتی محو سازد ولی دریغ از قطره ای باران بختم را دوباره می ازمایم اما گوش دلم انگار کر شده و صدای رعد را نمی شنود مانده ام چه کم دارم ؟تنهایی است .حوض است ابروان در هم کشیده
ابر های در هم فرو رفته دل آسمان هم ابری است اما باران نمی بارد گویا رحمت الهی درمن نخواهد بارید یادم امد برقی در دلم جهش نیافته جرقه ای لازم است تا برقی شود و ابر های سیاه را به باریدن قل قلک کند من چگونه ؟ بر می خیزم و دست هایم را به سوی آسمان بلند می کنم و به انگشتر های درون ان نقاش چیره دست اسمان و به صدای ناله ی آدمیان می اندیشم این بار از دریچه ی کوچک قلبم به ان می نگرم گویی اسمان بر روی دستانم تاب می خورد ارام ارام صدای غرش آسمان قلبم را می شنوم یادم آمد با رسیدن غروب دلم پر می گشت و چشمانم نمناک از قطره های باران می شود و در زیر باران مست از باران و در فضایی روحانی و دلنشین به ندایت گوش فرا میدهم

 
    باران ببار که باریدنت مایه ی ارامش من است

وقت رفتن....
خیلی حرفهاست که بگم ولی همزبونی نیست
تشنه محبتم دست مهربونی نیست
غیر غم توی دلم چیزی پیدا نمیشه
بی تو این دنیا برام دیگه دنیا نمیشه
بی تو آسمون سیاهه همیشه
بی تو چشم من به راهه همیشه
چشمای تو خورشید دنیای تاریک منه
اگه از درد دلم هر چی بگم بازم کمه
کاشکی که میشد از توی سینه دلمو دربیارم
جای این دل توی سینه یه سنگ خارا بزارم
جنگل سبز چشات همه دنیای منه
نمی خوام گریه کنم گر چه وقت رفتنه

ديشب ز رعد غصه چو باران گريستم

دور از نگاه پنجره پنهان گريستم


بغضم غريب بود اگر بی صدا شکست

آهسته چون صدای غريبان گريستم


بی چشم تو تبلور احساس سخت بود

من با خيال روی تو آسان گريستم


داغی به دل چو حسرت پروانه داشتم

هر چند شمع بودم و گريان گريستم


شب بود و اشک بود و غزل بود و ماه بود...

چشم انتظار و اشک به دامان گريستم


تکرار ميکنم غزل عاشقانه را ...

ديشب ز رعد غصه چو باران گريستم.

ای شقایق باز یادت میکنم!

با نگاهــایم صدایـت میکنم

اشک های بیشــمارم میروند

گریه هایم بوی باران میدهند

باز امشب مثل سرما مانده ام

در میان غربتـــی جا مانده ام

گریـه ها آیا امانم میدهند؟

مهربانی ها پناهم میدهند؟

آرزو هـــایم هـــمه بر باد رفــت

روی قلبم حسرت سردی نشست

بوی پاییز و خزان سر شار شد

کوچه های قلبم امشـــب تار شد

ناله هایم را برایــت گفتـه ام

در میـان درد هایم خفتــه ام

راز این شب های تارم را بگو

رمز ســـنــگیـنی بارم را بــگو

دیده ام شب را که بی رحمانه ماند

بر دلــم لالایی مســــتانه خوانـــــد!

صبر، مثل قاصدک پرواز کرد

پشت چشمانم دوباره ســوز درد

امتـــداد آسمــــــان ، آبی نمـــــــــاند

عشق، قلبم را چه بی رحمانه راند!

من جنون سایه ها را دیده ام

گریه هایم را به دریا میدهــم

باز دیـــوانه تر از دیــــوانه ام

در سکوت لحظه ها ویرانه ام

با نوای زخـم عادت میـــکنم

باز امشب هم صدایت میکنم

یا بیا، یا یادت از یـــــــادم ببر

یا دعا کن دل نباشد در به در

د رشگفتم که درین مدت ایام فراق               برگرفتی ز حریفان دل و دل میدادت

برسان بندگی دخت ررز گو بدرآی.                که دم همت ما کرد زبند آزادت

شادی مجلسیان در قدم و مقدم توست         جای غم با هرآن دل که نخواهدشادت

شکرایزد که زتاراج خزان رخنه نیافت.             بوستان سمن و سرو و گل و شمشادت

چشم بد دور کز آن تفرقه خوش بار آورد            طالع نامور و دولت مادر زادت

حافظ از دست مده دولت این کشتی نوح.       ورنه طوفان حوادث ببرد بنیادت

کاش میشد دو باره فاصله ها رو واسه به تو رسیدن باحسی کنار تو نفس کشیدن یکی یکی بسپرم بدست باد کی میشه باز حقیقت دستای تو
مرحم پاکی دستای خسته ام بشه واون سخاوت عجیب خنده هات باعث شکستن طلسم تنهایی ها م بشه
دلم خیلی برات تنگ شده میدونم مثل همیشه صبوری اینو از روی لبات میدونمءغربت نگاه غریبه ها دلبل تموم این شکنجه ها را میدونم
مثل همیشه می خوای تحمل کنم به امید اون روز که تنها فاصله بین من وتو فقط جسم خسته اون میشه روزی که جدایی هاواسه مون
معنی نداره و رویا به هم رسیدن میشه حقیقت ساده زندگیمون
نگی هنوز حرفات تو تو خاطرم نیست بادته روزآخررفتنم گفتی!کی برمیگردی؟گفتم هر لحظه که تو اراده کنی وتو با نگاه غم الود به من گفتی!
گرفاصله ها را تحمل کنی پیوندقلب منو تو پا برجاست هروقت خواستی هروقت حس کردی یکی به عشق تو وبه یاد تو است میتوانی پاروقلبم بذاری.
ومن با چشمان پراشک گفتم فاصله هارا چه کنم؟توگفتی!تحمل میکنیم آنچه را که درانتظارمان است به امید آنکه دوباره گرمی دستانمان حس کنم.
ومن امروز دلم تنگ شده براش اما بازهم این فاصله ها بی رحم مانع به او رسیدن میشود.
دااااااااااااااااااااااااااااااااااااااد از فاصله هاااااااااااااااااااااااااااااااااااااا

حدیث مرگ عشق ست اشعارمن سرشار از پوسیدگی افکارمن

اشک وآه وحسرت است آثارمن ای خداپایانی ده آزارمن

خداازغم آفرید وجود من موج حسرت است شعروسرودمن

سوزچشمان من ازاشک است وآه تنه من مملو شد از حس گناه

می نویسم ازسقوط می نویسم از ته چاه سکوت می نویسم

سرشارگشتم ازسکوت خشکیدلبم می نویسد حرف دل را این قلم

چیزنخواهم گفت فقط می نویسم از سیلاب اشک ازدو چشم خیسم

می نویسم شادی ودلخوشی کو؟ خشک شده درسینه باغ آرزو

مرده است اهداف درون سینه ام ویران ازغم شد دل بی کینه ام

مینویسم ای خدای کائنات تا کی دل شوداسیرغصه هات

تابه کی رنج بکشد دل ازغمت؟ نشنیدی حرف دل هرچه خواندمت

سقوط باشکست راهدیه داده ای به چشمان عادت گریه داده ای

نوشتم ازتن که غربت زده ام اززمین دل آفت زده ام

جامه ی غم شده است تنپوش من جای دلدارغصه هم آغوش من

میدانی که گوشه گیر درخانه ام یک عمریست باخوشبختی بیگانه ام

هرگزشانس خوشبختی نداشته ام عمرتمام شدجزسختی نداشته ام

ای خدامینویسم که تو فقط بدانی رسیدم انتهای خط

شایداین پایان سرآغازی باشد

شایدهم نویدپروازی باشد

(وزنی است که تورا ازجان ودل دوست دارد.پیرامون خودبنگرءحدس بزن که اوکیست

آنگاه پاسخ ده:این جاهستم)

روزی اورا دیدمءبه سویش دویدم وفریاد شادی پراصطراب را که ازدلم برخاسته بود درگلو

خاموش کردم.اما او به خود تگفت ((اوست))؟به من هم نگفت ((توئی))

بی آنکه از خویش نامی ببرم.بدو نوشتم:((روز وشب به یادتواشک می ریزم.درانتظار

روزی هستم که پرتوعشق دیدگان تورابه روی من بگشاید ودل های مارابه هم پیونددهد))

یک روز مرا دید.دیدگان مرا که هنوز غرق اشک بوددید.اماوقتی که دست لرزان مرا دردست گرفت

به خود گفت:(اوست)به من هم نگفت (توئی)

بی آنکه بگویم(منم)ازنزد او گریختم.راز پنهان را دردل نگاه داشتم اما غم دل ازپایم درافکند

تاروزی چند دیگراثری ازمن ورازپنهان من نخواهد بود .شاید آن روزءوی در جستوجوی آن کس

که دل به همراه او داشت

به من بگوید:((توبودی))

....................................................................

طوفان آرام

رفتندو ندیدندپریشان شدنم را

غمناک ترین لحظه ویران شدنم را

درخویش فرورفتم و درخویش شکستم

تادوست نبیندغم بی تاب شدنم را

دریایم وبا حادثه همراه ترینم

امواج نبیند پریشان شدنم را

سربسته بگویم که مگرعشق بخواند

خاموش ترین معنی طوفان شدنم را

گاهی دلم برای خودم می سوزد که چرا باید این گونه مجازات شوم چرابایدمن اینگونه زجربکشم چرابایداینگونه آشک بریزم وآه بکشم .اما هیچ جوابی برای این سوال های خودپیدا نمی کندوهمین بیشترازآن درد واندوه که در دل دارم مرازجرمیدهد.

گاهی ازخداجونم گله میکنم مگر من بنده خوبی نبودم یا اینکه کدام اشتباهی ازمن سرزده که بایداینگونه زجربکشم.بعدازحرف خودم پشیمون میشم ومیگویم (ای........شایدسرنوشت توباشه وخداوندتورا امتحان میکند)اخه امتحانی به این سختی آنم دراین سن وسال.خدامنو ببخش به خاطراین حرفم اخه منم دل دارم که بایدشادباشم نه اینکه فقط وفقط همدمم آشک وآه باشد دیگرتحمل هیچی راندارم میخوام برای همیشه راحت بشم ومرا پیش خودبخوان خداجونم.یااین اندوه را زمن دورکن تامنم اززندگی وزنده بودن لذت ببرم تابدانم که منم زندم منم نفس میکشم منم مینوانم عاشقانه به زندگی نگاه کنم.ای خدا یعنی میشه؟؟؟

بیا بر روی خوبت بر دیارم , بیا با جمع خوبان بر مزارم

کمرخم کن ببوس سنگ مزارم که من در زیر خاک چشم انتظارم

گم شدن در قدم دوری چشمان بهار

دوچشمت رابه من بسپار که من بی نورچشمانتء همیشه سردوخاموشم

تویادت رامگیرازمن ءکه من بی یادتو زخاطره هافراموشم

توقلبت رابه من بسپارکه من بی خانه قلبتء ز هرکاشانه ای آوارآوارم

غم تنهائیت رابرمن اهداءکنء که من باغصه تنهائیت ازآه وغم سرشارم

نگاهت را مگیرازمنء که من ازهرنگاه تو هزارنورمیگیرم

مخواه از توجدا باشم ءکه من بی تو ءدراین دنیانمی مانم می میرم

دو ستت را به دستم دهء که من بالمس دستانتء به خورشید احتیاجم نیست

مرا درخانه خودبرءکه زیر سقف عشق تو ءنیاز تخت وتاجم نیست

وجودم شیشه را ماندءچوگلدان بلور ای گلءتن خودرا به من بسپار

چنین مشکن مرا باغمء که من ازهرتلنگربردلم ءدارم ترک بسیار

پناه هرشکستن شو ءتوای سرمایه پیوند و ای وصلت مراد من

طپش ونفسهایم از آن توء همه غصه ها برای من ءفقط مشکن مرا مشکن

رفتی و مرا با دلتنگی هایم تنها گذاشتی ! رفتی در فصلی که تنها امیدم خدا بود و ترانه
و تو که دستهایت سایه بانی بود بر بی کسی های من ... تو که گمان می کردم از تبار آسمانی و دلتنگی هایم را در می یابی ... تو که گمان می کردم ساده ای و سادگی ام را باور داری ... و افسوس که حتی نمی خواستی هم قسم باشی ... افسوس رفتی ... ساده ، ساده مثل دلتنگی های من ... و حتی ساده مثل سادگی هایم ! من ماندم و یک عمر خاطره ... و حتی باور نکردم این بریدن را ... کاش کمی از آنچه که در باورم بودی ، در باورت خانه داشتم ! کاش می فهمیدی صداقتی را که در حرفم بود و در نگاهت نبود ... کاش می فهمیدی بی تو صدا تاب نمی آورد ... رفتی و گریه هایم را ندیدی ... و حتی نفهمیدی من تنها کسی بودم که قصه به پایان رسید و من هنوز در این خیالم که چرا به تو دل بستم و چرا تو به این سادگی از من دل بریدی ؟!! که چرا تو از راه رسیدی و بهانه تک تک این ترانه ها شدی ؟!! ترانه هایی که گرچه در نبود تو نوشته شد اما فقط و فقط مال تو بود که سادگی ام را باور نکردی ! گناهت را می بخشم ! می بخشمت که از من دل بریدی و حتی ندیدی که بی تو چه بر سر این ترانه ها می آید ! ندیدی اشک هایی را که قطره قطره اش قصه ی من بود و بغضی که از هرچه بود از شادی نبود ! بغضی که به دست تو شکست و چشمانی که از رفتن تو غرق اشک شد و تو حتی به این اشکها اعتنا نکردی ! اعتنا نکردی به حرمت ترانه هایی که تنها سهم من از چشمانت بود ! به حرمت آن شاخه ی گل سرخ که لای دفتر ترانه هایم خشک شد ! به حرمت قدمهایی که با هم در آن کوچه ی همیشگی زدیم ! به حرمت بوسه هایمان ! نه ! تو حتی به التماس هایم هم اعتنا نکردی ! قصه به پایان رسید و من همچنان در خیال چشمان سیاه تو ام که ساده فریبم داد ! قصه به پایان رسید و من هنوز بی عشق تو از تمام رویا ها دلگیرم !
خدانگهدار ... خدانگهدار ...

.......................................................................................

بهترین فصل سال

رهاکن مراگریه مال من است

همین بهترین فصل سال من است

رهاکن که چشمان من ابری است

وتیغ نگاه توهم زهری است

رهاکن که قلبم پراز غم شده

نگاهم زمینگیرماتم شده

رهاکن که سر روی زانوی تو

بمیرم از احساس توءبوی تو

رهاکن که چون برگ باطل شدم

اسیرغم وغصه ی دل شدم

رهاکن مرا گریه مال........................

فرصت نشدبمونم وازتونگهداری کنم

گفتم اگه ببینمت دل کندن سخت برام

اگه یه وقت بگی نرو رفتن سخت پردرد برام

گفتم صداتو نشنوم ندیده ازپیشت برم

پشت سرم زاری نکن چیکارکنم مسافرم

من میرم ولی توبدون همیشه

یادتو از خاطرمن فراموش نمیشه

گل من خوب میدونی بی توتک وتنهام عزیزم

اگه تو نباشی میمیرم

نامه رو تا تهش بخون گریه نکن طاقت بیار

نامه رو خط خطی نکن دو جمله رو دوم بیار

باور نکن یه بی وفام نامه می زارم و می رم

قسمت زندگیم اینه به کی بگم مسافرم

سهم من ازتو دوریه تولحظه های بی کسی

قشنگی قسمت ماست که ما به هم نمیرسیم

همیشه زنده میمونه بایاد تو ترانه هام

منو ببخش اگه بازم اشکام چکیده رونامه هام

دیگه تموم شدفرصتم خاطره هام پیشت باشه

تموم خاطرات خوش خدانگهدارت باشه

دراین تنهایی تنهاوتاریک خدامانند

دلم تنگ است

بیاای روشن ای روشنترازلبخند

شبم راروزکن در زیرسرپوش سیاهیها

دلی خوش کرده ام بااین پرستوهاوماهیها

واین نیلوفرآبی واین  تالاب مهتابی

بیاءای همگناه من دراین برزخ

بهشتم نیزوهم دوزخ

به دیدارم بیا ای هم گناهء ای مهربون با من

کهاینان زود می پوشند رو در خوابهای

بی گناهیها

و من می مانم وبیداد وبی خوابی

...شب افتاده است ومن تنهاوتاریکم

ودر ایوان ودر تالاب من دیریست

در خوابند

پرستوها وماهیها وآن نیلوفر آبی

بیا ای مهربان با من!

بیا ای یاد مهتابی!

................................................

فرا رسیدن عیدسیعد فطر را به تو که دوستم داریءبه تو که دوستم نداریءبه توکه ازم متنفری و...........

باتمام وجودم که وجودم بسته به وجود تون تبریک وتهنیت عرض میکنم.

فدای همه تون اسیییییییییییییییییییرغم